Waar de dood ons zal treffen, weet alleen De Dood zelf. Dat schreef P.N. van Eyck (1887-1954) al in zijn beroemde gedicht ‘De tuinman en de dood’:
Een Perzisch Edelman:
Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: ‘Heer, Heer, één ogenblik!
Ginds, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.
Ik schrok, en haastte mij langs de andere kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.
Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!’ -
Van middag (lang reeds was hij heengespoed)
Heb ik in 't cederpark de Dood ontmoet.
‘Waarom’, zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
’Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?’
Glimlachend antwoordt hij: ‘Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vlood. Ik was verrast,
Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
Die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan.’
De meeste mensen willen thuis sterven. In hun eigen bed en in hun vertrouwde omgeving. Maar in de praktijk overlijdt slechts ongeveer een derde daadwerkelijk thuis. De overigen overlijden in een ziekenhuis, een verpleeghuis of andere instelling, waar ze tot het einde verzorgd worden.
Het is wel mogelijk wensen vast te leggen over hoe die verzorging er op het laatst uit zou moeten zien. Zo geeft de Nederlandse Patiënten Vereniging een eigen levenswensverklaring uit, een uiterste wilsbeschikking die iets zegt over medische en verpleegkundige zorg voor situaties waarin u uw wil zelf niet meer kunt vormen en uiten.
De Maia Zorgverklaring is een persoonlijk document, waarmee mensen op een wettelijk erkende wijze en tot in detail kunnen vastleggen onder welke condities en op welke manier ze wel of juist niet medisch en verpleegkundig behandeld en verzorgd willen worden in hun laatste levensfase.
De Nederlandse vereniging voor vrijwillige euthanasie heeft wilsverklaringen waarin men kan aangegeven wat de wensen zijn omtrent het levenseinde en euthanasie.
|
